عشق جا در سینه‌های تنگ پیدا می‌کند   جای خود را این شرر در سنگ پیدا می‌کند
با سبک قدران نمی‌گردد طرف تمکین عشق   کوهکن از بیستون همسنگ پیدا می‌کند
نیست جان پاک را چون بیقراری صیقلی   آب چون مانداز روانی زنگ پیدا می‌کند
آرزو در طبع پیران از جوانان است بیش   در خزان هر برگ چندین رنگ پیدا می‌کند
می‌شود از خط دل سنگین خوبان چرب نرم   عذرخواه از مومیایی سنگ پیدا می کند
هر که دارد ناخن مشکل گشایی چون نسیم   در گلستان غنچه دلتنگ پیدا می کند
باش با نان تهی قانع کز الوان نعم   آرزو گلهای رنگارنگ پیدا می کند
غافلان را پرده غفلت بود در آستین   پای خواب آلود عذر لنگ پیدا می‌کند
در کلام عاشقان هم ربط پیدا می‌شود   نغمه بلبل اگر آهنگ پیدا می کند
آن که جنگ او بود شیرین تر از حلوای صلح   بی سبب تقریب بهر جنگ پیدا می کند
نیست خوبان را به از شرم و حیا گلگونه ای   شیشه حسن از باده گلرنگ پیدا می کند
نیست صائب فکر روزی عاشق دیوانه را   دانه خود کبک مست از سنگ پیدا می کند
    صائب تبریزی